Wojna głodowa – konflikt polsko-krzyżacki w 1414 roku toczony na terenach państwa zakonnego.
Przebieg 266px|thumb|Państwo krzyżackie do 1466 roku thumb|266px|right|Rycerstwo polskie 1333-1434 według wyobrażeń Jana Matejki thumb|266px|Makieta zamku w Brodnicy 266px|thumb|Król Władysław Jagiełło i wielki książę Witold (Aleksander) zobowiązują się zachować rozejm z wielkim mistrzem krzyżackim Michałem Küchmeistrem von Sternberg, 1416, Archiwum Główne Akt Dawnych Prowadzona pod hasłem odzyskania wszystkich historycznych strat Polski na rzecz Zakonu, z Pomorzem Gdańskim na czele. Wojska Jagiełły nie zostały poparte przez stany pruskie miast państwa zakonnego, chociaż już w styczniu 1414 roku, na zjeździe stanów w Malborku, zgromadzeni tam przedstawiciele szlachty pruskiej, dostrzegając potęgę i siłę Królestwa Polskiego i obawiając się w wyniku wojny wyższych podatków ze strony państwa zakonnego, domagali się zagwarantowania z ich strony osobistej nietykalności.
W kwietniu 1414 roku doszło do rozmów polsko-krzyżackich w Grabiach, jednak nie przyniosły one rozwiązania spornych kwestii, dlatego w czerwcu 1414 roku król Jagiełło postanowił ponownie zbrojnie wyruszyć na tereny państwa zakonu krzyżackiego.