Debiutował rok po przyjeździe w Salonie Niezależnych, w tym okresie zacieśnił przyjaźń z Modiglianim, razem wynajmowali mieszkanie i dzielili pracownię. W 1913 poznał Jacques'a Douceta, który był projektantem i kolekcjonerem sztuki. Na jego zlecenie tworzył panele dekoracyjne, w tym okresie poznał bankierów Georges'a i Marcela Bernardów, którzy chcieli aby realizował ich zlecenia. Przekonany, że tylko czysta sztuka ma sens początkowo odmówił, jednak sytuacja finansowa sprawiła, że zmienił zdanie. W 1919 ukończył naukę, sześć lat później w Salonie Niezależnych wystawił wykute w kamieniu popiersie kobiety, które zostało wysoko ocenione przez krytyków sztuki i zwróciło ich uwagę na twórczość Indenbauma. W 1929 wielki kryzys światowy sprawił, że jego kontakty z braćmi Bernard i Jakiem Doucetem uległy zakończeniu. Obojętny na popularność i sławę tworzył w zaciszu swojej pracowni, aż do 1939 gdy wybuchła II wojna światowa w czasie której większość jego prac uległa rozproszeniu lub zniszczeniu. Lata wojny przeżył w ukryciu, a po jej zakończeniu tworzył unikając rozgłosu. Uczestniczył w zorganizowanej w 1963 wystawie Gropue des 9, gdzie poza jego pracami wystawiali Jean Carton, Raymond Corbin, Paul Cornet, Marcel Damboise, Léopold Cretz, Gunnar Nilsson, Jean Ossouf, Raymond Martin.