Druga Międzynarodowa Konferencja Pracowników Socjalnych odbyła się w dniach 10–14 lipca 1932 roku we Frankfurcie nad Menem. 13 lipca zebrani przedstawiciele Belgii, Czechosłowacji, Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Szwajcarii oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki uchwalili tymczasowy statut dla Stałego Międzynarodowego Sekretariatu Pracowników Socjalnych (International Permanent Secretary of Social Worker, IPSSW). Członkowie założyciele ustanowili jego statut tymczasowy. Statut ten składał się z dwóch rozdziałów. Dotyczyły one członkostwa oraz realizowanych celów.
Członkostwo Każda organizacja zrzeszająca pracowników socjalnych może ubiegać się o członkostwo. Narody, które nie posiadają organizacji zrzeszających pracowników socjalnych, a posiadają organizacje o podobnym zakresie działalności, również mogą ubiegać się o członkostwo. Narody, gdzie są pracownicy socjalni, ale nie są oni zrzeszeni, mogą być reprezentowane przez delegata. Tylko jedna organizacja z każdego kraju może ubiegać się o członkostwo, chyba że istnieją szczególnego rodzaju powody do udziału więcej niż jedna organizacji. W krajach gdzie są mniejszości narodowe, tak samo jak w tych gdzie nie ma jednej centralnej organizacji zrzeszającej pracowników socjalnych, o członkostwo mogą ubiegać się poszczególne organizacje.