Pierwsza wystawa indywidualna Michela Kikoine miała miejsce w 1919, rok później za pośrednictwem Amedeo Modiglianiego podpisał umowę z marszandem, dzięki któremu wystawił swoje prace w 1920 w Galerii Cheron, a cztery lata później w Galerii Netter. W 1924 otrzymał francuskie obywatelstwo, dwa lata później kupił dom w Annay-sur-Serein w Burgundii, gdzie przez wiele lat przyjeżdżał na plenery malarskie i na wypoczynek. W 1927 zamieszkał w Montrouge, gdzie obok domu była jego pracownia. Rok później pierwszy raz od wyjazdu wyjechał na wschód Europy, jego prace uczestniczyły w zorganizowanej w Moskwie wystawie współczesnej sztuki francuskiej W 1933 przeprowadził się na Montparnasse i mieszkał tam aż do śmierci. Po wybuchu II wojny światowej pozostaje w Paryżu, ale podobnie jak inni Żydzi musi nosić na rękawie żółtą opaskę. W 1941 potajemnie wyjeżdża do Tuluzy i pozostaje tam do końca wojny malując, wielu bliskich ginie w obozach koncentracyjnych. W 1950 wyjeżdża w podróż do Hiszpanii i Włoch, w kolejnych latach trzykrotnie odwiedza Izrael. W 1953 ukazuje się album z litografiami Kikoïne zatytułowany „Synowie Izraela”, od 1958 mieszka u córki w Cannes. Po II wojnie światowej uczestniczył w licznych wystawach w Paryżu, Nowym Jorku, Montpellier, Izraelu, Strasburgu, Londynie i Bordeaux. Zmarł nagle na atak serca w swojej pracowni.