Pierwsza wojna brytyjsko-afgańska 1839–1842.
Kontekst W roku 1837 armia szacha Iranu obległa zachodnioafgańskie miasto Herat. Nieoficjalnie była ona wspierana przez ambasadę rosyjską w Teheranie. Znajdujący się akurat przypadkowo w Heracie brytyjski oficer artylerii Eldred Pottinger w odpowiedzi na te wydarzenia zaoferował emirowi Heratu swoje usługi. Jemu to została powierzona obrona miasta.
W tym samym czasie rosyjski oficer Jan Prosper Witkiewicz wyruszył w drogę do Kabulu. Jego celem była kontynuacja zapoczątkowanego w roku 1835 zbliżenia Rosji do Afganistanu. W Kabulu spotkał on brytyjskiego oficera i zaufanego Dost Mohammeda – Alexandra Burnesa. Burnes przebywał w Kabulu na zlecenie brytyjskiego rządu w celu prowadzenia tam rozmów na temat zawarcia traktatów pokojowych. Głównym problemem pojawiającym się w trakcie tych rozmów był status Peszawaru, zdobytego przez Ranjita Singha, władcę Pendżabu. W tej patowej sytuacji generalny gubernator Kalkuty Brytyjczyk Lord Auckland skierował ostre pismo do Dost Mohammeda, żądając praw do Peszawaru i zaprzestania dalszych kontaktów z Rosją. Ponieważ roszczenia były nie do spełnienia przez stronę afgańską, Burnes został odwołany z Kabulu.