W 1410 Morąg został zajęty przez wojska Władysława Jagiełły, które spod Grunwaldu kierowały się na Malbork. W czasie wojny polsko-krzyżackiej (nazywanej „głodową”), w 1414 miasto zostało spalone. Od 1440 Morąg był członkiem antykrzyżackiego Związku Pruskiego. W 1454 Związek Pruski wypowiedział posłuszeństwo Zakonowi i poddał Prusy królowi polskiemu. Związkowcy opanowali zamek w Morągu przed 22 lutego 1454, a w czerwcu tego roku w Elblągu miasto złożyło hołd Kazimierzowi Jagiellończykowi. Jednak w 1461 miasto zajęte zostało przez wojska Zakonu. Po wojnie trzynastoletniej, od 1466, miasto pozostało w Prusach Zakonnych, które stanowiły część Królestwa Polskiego jako lenno. W latach 1466–1525 znajdowało się w komturii pasłeckiej.

Morąg nabrał znaczenia, gdy w 1467 roku komtur pasłęcki (wcześniej elbląski) Henryk Reuss von Plauen stanął na czele Prus Zakonnych – jako zastępca wielkiego mistrza, a w 1469 jako wielki mistrz. Nie przeniósł się on do Królewca, ale swoją siedzibą uczynił zamek w Morągu, skąd zarządzał całym państwem krzyżackim. Tutaj też zmarł na początku 1470 roku po złożeniu hołdu królowi polskiemu.

Po sekularyzacji w 1525 Morąg należał do Prus Książęcych, które do 1657 stanowiły lenno Polski. Znajdował się na terenie okręgu górnopruskiego, który powstał z połączenia byłych komturii elbląskiej, ostródzkiej i dzierzgońskiej oraz dominium biskupów pomezańskich.