Gdy powracał Król Jan Kazimierz z Opola, a potem z Lubowli, to torował mu drogę na trasie Biecz, Nowy Żmigród, Dukla i 3 stycznia 1656 r. do 12 stycznia 1656 r. przebywał w Krośnie. A potem torował drogę przez Domaradz do Łańcuta i do Lwowa. W lutym 1656 r. Wojniłowicz połączył swe siły z Czarneckim i razem ruszyli do województwa sandomierskiego, gdzie operowali wraz z Lubomirskim na linii Przemyśl-Sandomierz. Wojniłłowicz brał udział w bitwie pod Jarosławiem, zamknięciu wojsk szwedzkich w widłach Sanu i Wisły. Awansował na porucznika królewskiej chorągwi kozackiej. W czasie bitwy pod Warką w 1656 r. dowódca, u Czarnieckiego, hetmańskiego pułku jazdy (ok. 500-600 koni).

W czasie wyprawy na Prusy był w randze pułkownika doradcą wojskowym hetmana litewskiego Wincentego Gosiewskiego. Dowodził Tatarami budziackimi prowadzonymi przez Subchana Ghazi Agę w bitwie pod Prostkami niedaleko Ełku. Ich zadaniem było rozpoznanie brodów, ataki na tyłach wojsk. Po walce Tatarzy zostali wypuszczeni i pustoszyli ziemie pruskie.

Wojniłłowicz zmarł z ran lub zginął w 1664 r.

Przypisy

Bibliografia Bogusław Radziwiłł, Autobiografia, wyd. Tadeusz Wasilewski, Warszawa 1979, s. 353. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. T. 9 : T–W. Lipsk, 1842, s.