Linia długa – linia transmisyjna przenosząca sygnały. Określenie stosowane przede wszystkim w teorii obwodów i technice mikrofal.

Linią długą jest każde urządzenie (pierwotnie linie przewodowe), w którym wymiar długości porównywalny jest z długością fali przebiegu elektrycznego rozchodzącego się w urządzeniu.

Przykładem linii długich są m.in. kable koncentryczne czy linia elektroenergetyczna napowietrzna wysokiego napięcia o znacznej długości (954 km).

W technice mikrofal definiuje się linię długą jako nieskończenie długą linię transmisyjną będącą idealnym odbiornikiem energii. W praktyce jest to linia transmisyjna o skończonej długości zakończona impedancją dopasowaną.

Linia długa jest charakteryzowana przez następujące parametry: R rezystancja jednostkowa linii [Ω/m], L indukcyjność jednostkowa linii [H/m], G konduktancja jednostkowa linii [S/m], C pojemność jednostkowa linii [F/m].

Impedancja falowa linii:

Stała propagacji:

Część rzeczywista to tzw. stała tłumienia wyr. w [Np/m], podawana też w [dB/m], zaś część urojona to stała fazowa wyr. w [rad/m]. jest pulsacją.