Ignacy Józef Antoni Floryan Leszczyński herbu Abdank (ur. 1798 w Jarantowicach, zm. 28 czerwca 1857 w Belnie) – syn Pawła i Anny z Kiełczewskich. W 1816 r. zmarł jego ojciec, na nim spoczął wówczas obowiązek opieki nad matką i młodszą siostrą Ludwiką Joanną Rozalią. Życiorys W 1822 r. Ignacy Leszczyński poślubił Urszulę Zaborowską, córkę Stanisława i Karoliny, właścicieli Zaborowa i Belna w powiecie gostynińskim oraz Zbijewa koło Chodczy.
W 1825 r. Leszczyńscy nabyli majątek ziemski składający się z dwóch wsi: Belno i Pomorzany Strumińskie. W 1845 r. założył na obszarze czterech mórg cukrownię Urszulin. Wówczas działa już założona przez niego olejarnia i gorzelnia. Leszczyński „połączył rolnictwo z przemysłem”, a Belno „wyglądało jak porządne, niemieckie miasteczko”. Zarządzanie majątkiem wzbudziło duże zainteresowanie. Belno odwiedzały i podziwiały osoby przybyłe z Cesarstwa, Wielkiego Księstwa Poznańskiego i Krakowskiego oraz z zagranicy. Wiele osób kształciło się w jego majątku w zawodzie rolniczym. Nazywany był przez współczesnych polskim Thaerem lub SchwartzemBarbara Konarska-Pabiniak, Ignacy Leszczyński z Belna i jego sławny zięć Tytus Chałubiński, Rocznik Gostyniński t.III, s. 297-308.. Dbał również o mieszkańców swoich włości, o ich zdrowie i potrzeby życia. W okolicy zyskał sobie tytuł „Nestora agronomów”.