Tryb rzeczywisty istniał głównie do uruchamiania aplikacji Windows 2.x. Został usunięty w Windows 3.1. Niemal wszystkie aplikacje zaprojektowane dla Windows 3.0 musiały być uruchamiane w trybie standardowym lub rozszerzonym 386 (Microsoft Word 1.x oraz Excel 2.x działałyby w trybie rzeczywistym ponieważ powstały dla Windows 2.x). Jednakże konieczne było uruchomienie Windows 3.0 w trybie rzeczywistym aby załadować program pozwalający użytkownikom na zmianę ustawień pamięci wirtualnej. Microsoft oficjalnie twierdził, że minimalnym procesorem wymaganym do uruchomienia Windows 3.0 był turbo 8086 o szybkości 8 megaherców (MHz). System mógł być uruchamiany na komputerach z procesorem 8088 o szybkości 4,77 MHz jednak wydajność była tak niska, że czyniła system niemalże bezużytecznym. W trybie rzeczywistym obsługiwane jest do 4 MB pamięci rozszerzonej (EMS).
Tryb standardowy był najczęściej użytkowany, jako że jego wymagania zasadniczo pokrywały się z ówcześnie występującymi przeciętnymi komputerami – procesor 80286 z co najmniej 1 MB pamięci. Ponieważ niektóre komputery (szczególnie Compaq) nie miały pamięci rozszerzonej (XMS) umieszczonej w linii 1 MB, pozostawiając przestrzeń między końcem pamięci konwencjonalnej a początkiem XMS, Windows nie mógł na nich pracować w innym trybie niż rzeczywistym.