Szkolnictwo Wojska Polskiego na przełomie 1944/1945 Jesienią i zimą 1944 na bazie grup specjalistycznych wydzielonych z Centralnej Szkoły Podchorążych przystąpiono do formowania szkół oficerskich na terenie kraju. Były to: Oficerska Szkoła Piechoty nr 1 w Krakowie Oficerska Szkoła Piechoty nr 2 w Gryficach Oficerska Szkoła Czołgów w Chełmie Oficerska Szkoła Łączności w Zamościu Oficerska Szkoła Saperów w Przemyślu Zjednoczona Szkoła Lotnicza w Zamościu Oficerska Szkoła Poborowych w Lublinie Katedra Medycyny Wojskowej przy Uniwersytecie Lubelskim Utworzono też armijne kursy chorążych, kursy intendentury i finansów.
Szkolnictwo wojskowe po II wojnie światowej Po wojnie zapoczątkowano proces tworzenia wyższych uczelni wojskowych. Pierwszą z nich, podporządkowaną ministrowi obrony narodowej była reaktywowana w 1946 Akademia Wychowania Fizycznego. Typowa wyższa uczelnia typu akademickiego – Akademii Sztabu Generalnego – powstała w 1947, a w 1951 powołano Akademię Wojskowo-Polityczną.