Największy zasięg lodowca wynosił 3.500 m.
Powstał w plejstocenie, prawdopodobnie w czasie ostatniego zlodowacenia, w wyniku przegłębienia źródliskowego odcinka doliny przez lokalny lodowiec górski.
Zbocza kotła porasta bogata górska roślinność subalpejska i naskalna – sasanka alpejska, pierwiosnka maleńka, kosodrzewina. Głębokie kotły polodowcowe otoczone urwistymi skałami nadają Karkonoszom wysokogórski charakter.
Kocioł Wielkiego Stawu stanowi niebezpieczne miejsce zimą, ponieważ schodzą tu liczne lawiny oraz tworzą się groźne nawisy śnieżne.
Turystyka Obok Kotła Wielkiego Stawu przechodzą szlaki turystyczne: – czerwony fragment Głównego Szlaku Sudeckiego prowadzący z Szklarskiej Poręby na Śnieżkę i dalej górną krawędzią kotła. – zielony, prowadzący z Karpacza górną, północno-zachodnią krawędzią kotła. Na krawędzi kotła znajdowało się schronisko im. Księcia Henryka, które spłonęło w 1946 roku.
Przypisy Migoń P.: Karkonosze - rozwój rzeźby terenu, w: Mierzejewski P. (red.): Karkonosze, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, 2005, strona 340