Nakłady budowlane mały|311x311px|Great Ocean Road Budowa drogi rozpoczęła się 19 września 1919 roku. Brało w niej udział ok. 3 tysięcy wojskowych, którzy powrócili do kraju po wojnie. Droga miała stanowić miejsce pamięci po zabitych żołnierzach, którzy walczyli podczas I wojny światowej. Każdego miesiąca powstawały średnio trzy kilometry drogi. Droga była budowana ręcznie – do jej budowy używano m.in. materiały wybuchowe, kilofy, łopaty oraz taczki. Miejscami budowa stawała się niebezpieczna, co znajdowało odzwierciedlenie w ofiarach wśród robotników; najtrudniejszym odcinkiem do wybudowania był najdalej wysunięty na zachód fragment drogi, biegnący przez strome, przybrzeżne góry. Anegdotyczne dowody z 1982 roku, pochodzące z archiwów korporacji Australian Broadcasting Corporation, sugerują, że podczas przemieszczania się, przy kolanach robotników znajdowały się detonatory – kolana były miejscem, w którym występowały najsłabsze wstrząsy.
Robotnicy otrzymywali wypłatę w postaci 10 szylingów i sześciopensówki za osiem godzin pracy w ciągu dnia oraz połowę dniówki w soboty. Przez cały okres budowy nocowali w namiotach;