Po nieudanym zamachu na Aleksandra Żebrunia, szefa UB w Tomaszowie Lubelskim w listopadzie 1944, Adam i Edward Umerowie, jako najbliżsi współpracownicy Żebrunia, szczególnie zagrożeni atakami z wyroku Polskiego Państwa Podziemnego, zostali przeniesieni do Lublina (Adam został tam kierownikiem Sekcji Śledczej WUBP), a niedługo potem do Warszawy. Adam trafił do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a Edward do Informacji Wojskowej.
Od 15 lutego 1945 kierownik Sekcji VIII Wydziału I, od 31 sierpnia 1945 zastępca kierownika Wydziału VII Departamentu I MBP, od 16 września 1945 zastępca kierownika Wydziału IV Samodzielnego MBP, od 1 lipca 1947 wicedyrektor, jednocześnie naczelnik Wydziału II Departamentu Śledczego MBP, od 1 września 1951 wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP. Uczestniczył czynnie w zwalczaniu podziemia niepodległościowego.
Zwolniony ze stanowiska 31 grudnia 1954, ze służby 31 marca 1955 za niedozwolone metody w śledztwie. Następnie został przeniesiony do Ministerstwa Rolnictwa, w którym pracował na stanowisku starszego radcy w Gabinecie Ministra. Mimo że formalnie był poza resortem, faktycznie doradzał jednak organom SB jako specjalista od zwalczania ruchu narodowego.