Syrkin wyraził opinię, że antysemityzm wynika z walki burżuazji i proletariatu. Przy czym klasa robotnicza identyfikowała Żydów z burżuazją. A burżuazja podsycała antysemityzm, aby odwrócić uwagę od siebie i powstrzymać dalsze wzmacnianie się klasy robotniczej. Z tego powodu Syrkin zaproponował rozwiązanie problemu żydowskiego poprzez utworzenie egalitarnego społeczeństwa socjalistycznego w Ziemi Izraela, które miało być oparte na współpracy, wolności i równości. Syrkin spostrzegał religię jako element ograniczający i zniewalający. W kolejnych latach Syrkin działał na rzecz rozwoju syjonizmu socjalistycznego w całej Europie Środkowej. Był również pierwszym, który postulował osiedlanie emigrantów w Palestynie w kolektywnych osadach (które później przybrały postać kibuców).
Pracował w Niemczech i Francji. W 1901 roku należał do lobby dążącego do utworzenia Żydowskiego Funduszu Narodowego. Po Rewolucji 1905 roku powrócił do Rosji. Jako delegat Syjonistycznej Socjalistycznej Partii Robotniczej wziął udział w 1905 roku w Siódmym Kongresie Syjonistycznym. W tym okresie nawiązał współpracę z Dow Ber Borochowem. Jednak w przeciwieństwie do niego, Syrkin nie był marksistą. W 1907 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie stał się jednym z liderów partii politycznej Poalej Syjon.