W państwie kapitalistycznym podstawową rolę odgrywa grupa, w rękach której znajdują się środki produkcji (kapitaliści) oraz grupa zatrudnionych w przedsiębiorstwach należących do kapitalistów (robotników).
Zadaniem państwa wczesnokapitalistycznego była ochrona obywateli przed niebezpieczeństwami zewnętrznymi i zagrożeniami ze strony innych obywateli oraz ochrona i sprzyjanie rozwojowi społeczno-gospodarczemu.
W XX wieku państwo kapitalistyczne zaczęło działać w sferze kultury, oświaty, ochrony zdrowia, opieki społecznej oraz stosunków pracy (np. reformy socjalne w Niemczech, w Wielkiej Brytanii). Państwo by przyśpieszyć rozwój gospodarczy i wzmocnić obronność kraju, rozpoczyna inwestycje w budowę linii kolejowych, wspiera rodzimych producentów, chroni ich nakładając cła przed konkurencją z zagranicy (zauważalne są początki interwencjonizmu państwowego). Państwo nie ogranicza swoich działań do roli "stróża nocnego", interesuje się i wkracza w sferę gospodarczą. Ogromny wpływ na stosunki polityczne mają idee oświecenia, pojawiają się: wybory - zniesiono cenzusy, po pierwszej wojnie światowej kobiety mogły głosować, podział władzy, wolności jednostki. Grupą mającą największy wpływ na politykę państwa staje się młoda burżuazja, młodzi muszą się jeszcze borykać np.