Jednocześnie wojskowi winni skatowania Cywińskiego i pozostałych osób nigdy nie ponieśli odpowiedzialności, pod naciskiem władz sędzia prowadzący proces uznał pobicie za sprawę dla innej jurysdykcji, a generalny inspektor sił zbrojnych Edward Śmigły-Rydz oficjalnie zabronił prowadzenia postępowania w takiej sprawie.
W związku z tą sprawą w trakcie procesu Sejm pośpiesznie uchwalił czterozdaniową ustawę karną o ochronie imienia J. Piłsudskiego z sankcją do 5 lat więzienia. Rząd przedłożył Sejmowi projekt 15 marca, 17 marca jednogłośnie przyjęła go senacka komisja prawnicza, a 23 marca Senat. 7 kwietnia ustawę podpisał prezydent Ignacy Mościcki, a opublikowano ją w „Dzienniku Ustaw” 13 kwietnia 1938 roku. Pomimo nacisków Dąb-Biernacki nie zdołał doprowadzić do sądzenia Cywińskiego na podstawie ustawy, która weszła w życie dopiero po rozpoczęciu procesu.
Po najeździe sowieckim na Polskę i po rozpoczęciu okupacji Wilna przez Armię Czerwoną, aresztowany w październiku 1939 roku przez NKWD (wraz z 350 przedstawicielami polskich elit Wilna) i wywieziony do łagru w zespole Wiatłag – w rejonie Kirowa, gdzie zmarł.
Przypisy Kalicki Wł., Honor obwarzanka, Gazeta Wyborcza (Duży Format), 2006-04-10, str.