Taki obraz nakreślony przez pisarzy pierwszych wieków naszej ery znajduje potwierdzenie w znaleziskach archeologicznych. Groby rodzinne arystokracji bosporańskiej w wykutych w skale komorach zdecydowanie nie noszą cech greckich. Stele grobowe z rzeźbami reliefowymi i malowidła w komorach grobowych ukazują społeczeństwo, które usiłowało być greckie, a pozostało wyraźnie sarmackie. Bosporańczycy nosili czysto scyto-sarmacki ubiór: spodnie, miękkie skórzane buty i długie płaszcze, przypuszczalnie wełniane. Ich uzbrojenie było także sarmackie. Szlachtę bosporańską przedstawia się jako jeźdźców w stożkowatych metalowych hełmach, w pancerzach łuskowych lub kolczugach, z długą włócznią, przymocowanym do nogi sztyletem z pierścieniem na końcu chwytu, mieczem z okrągłą kamienną gałką, łukiem i kołczanem oraz niewielką tarczą. Sarmackie postacie na kolumnie Trajana lub na łuku Galeriusza w Salonikach noszą taki sam strój i zbroję. Piechota nie miała zazwyczaj pancerzy i była uzbrojona w lance, oszczepy, duże tarcze, a niekiedy łuki.