Plac był pierwotną lokalizacją pomnika księcia Józefa Poniatowskiego, jednak podczas swojej wizyty w Warszawie w czerwcu 1829 car Mikołaj I zmienił ją na dziedziniec Pałacu Namiestnikowskiego przy Krakowskim Przedmieściu.
Po erygowaniu w 1834 w Warszawie biskupstwa prawosławnego, w latach 1835–1837 przebudowano kościół pijarów na sobór Trójcy Świętej według projektu Antonia Corazziego i Andrzeja Gołońskiego. W celu lepszego wyeksponowania świątyni, przeprowadzono także prace na placu (nazywanego odtąd Katedralnym), nadając mu bardziej wielkomiejski charakter. Do 1915 przed soborem odbywały się przeglądy wojsk garnizonu warszawskiego. Świątyni przywrócono barokową formę w latach 1923–1924 według projektu Oskara Sosnowskiego.
Po powstaniu styczniowym w północnej oficynie pałacu Krasińskich ulokowano sądy: Cywilny, Handlowy i Pokoju (Wydział II) oraz Kryminalny. W późniejszych latach w pałacu i jego oficynie działał Sąd Okręgowy oraz Warszawska Izba Sądowa.
Plac, oświetlany początkowo lampami olejowymi, w 1856 uzyskał oświetlenie gazowe. Oświetlenie elektryczne wprowadzono ok. 1908.
W 1882 zlikwidowano odbywający się na placu od 1836 targ na wełnę, a w jego miejscu urządzono pętlę tramwaju konnego.