Po przejściu frontu wschodniego, wkroczeniu do Lwowa Armii Czerwonej i ponownym nastaniu władzy radzieckiej, został reaktywowany Lwowski Instytut Weterynaryjny. W 2003 przyjął imię , a w 2007 nadano mu nazwę Lwowski Narodowy Uniwersytet Medycyny Weterynaryjnej i Biotechnologii im. Stefana Grzyckiego (.
Po zakończeniu wojny w wyniku wysiedlenia Polaków ze Lwowa prawie wszyscy polscy pracownicy naukowi i techniczni uczelni wyjechali w 1944 do Krakowa, a w latach 1945–1946 do Wrocławia, gdzie został utworzony w ramach Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu Wydział Weterynaryjny. Jego pierwszym dziekanem został prof. Zygmunt Markowski, rektor lwowskiej Akademii Medycyny Weterynaryjnej w latach 1920–1923 i 1927–1930. W roku akademickim 1945/1946 działało na nim 18 katedr, zaś 9 byłych profesorów AMW został kierownikami katedr.
Rektorzy
W okresie II Rzeczypospolitej godność rektora Akademii piastowali: Włodzimierz Kulczycki (1917–1919) Kazimierz Panek (1919–1920) Zygmunt Markowski (1920–1923) Stanisław Niemczycki (1923–1925) Wacław Moraczewski (1925–1927) Zygmunt Markowski (1927–1930) Bronisław Janowski (1930–1936) Jerzy Aleksandrowicz (1936) Kazimierz Szczudłowski