Podstawową różnicą była rezygnacja z 4-kanałowej ścieżki magnetycznej i zachowanie monofonicznej ścieżki optycznej, która nie wymagała ingerencji w tory elektroakustyczne istniejących urządzeń kinotechnicznych. Za krajowy standard dla CinemaScope przyjęto rozmiar klatki filmu 35 mm 21,3 × 18,2 mm przy współczynniku anamorfozy równym 2, co dawało obraz o proporcji 2,35:1.
Największym problemem tamtych czasów był całkowity brak krajowych nasadek anamorfotycznych, które trzeba było sprowadzać z państw dewizowych. Po opracowaniu prototypowej konstrukcji obiektywu anamorfotycznego w Centralnym Laboratorium Aparatów Pomiarowych i Optyki (CLAPiO) w Aninie i przekazaniu produkcji do Polskich Zakładów Optycznych w Warszawie pierwsze kina otrzymały w drugiej połowie 1960 roku obiektyw NA32, który miał całkowicie zastąpić importowane szkła francuskiej firmy SATEC (DYALISCOPE) oraz niemieckiej – Möller.
Pierwszym kinem zaadaptowanym do projekcji panoramicznej z użyciem nasadki anamorfotycznej było nieistniejące już kino Śląsk w Warszawie, ul. Wspólna 4.