Wśród określeń zebranych przez badaczy wilamowskiego folkloru pojawiają się takie określenia jak: „siedmioguldenowa” (zełwagułdnikjerök), „pięcioguldenowa” (fynfgułdnikjerök), „z czarnymi paskami” (świöecśtrimikjerök), „z niebieskimi paskami” (błöwśtrimikjerök), „z zielonymi paskami” (grinśtrimikjerök), „z żółtymi paskami” (gałśtrimikjerök), „z kręconymi paskami” (gydrytaśtrimikjerök), „z wąskimi paskami” (śmołśtrimikjerök), „z małymi paskami” (klinśtrimikjerök), „pszczyńska” (płesnerök), „wiedeńska” (winerök), „od Kalety” (kalytiśerök), „od Spyrki” (śpyrkjarök), „z kałamajki” (kałamȧjkarök), „z kamlotu” (kamlotrök). Niezależnie od rodzaju, wszystkie były podszyte białym płótnem, a u dołu materiałem w biało-czerwone pasy.
Osobną grupę stanowiły spódnice zwyczajne (gywynłikjerök) o kroju zbliżonym do odświętnych, ale szyte w całości z jednego materiału, najczęściej z wzorzystego kretonu.