Otrzymał pomoc od trzech innych mistrzów duchowych, w tym Upasani Maharadża, który w 1921 roku ujawnił mu jego duchową tożsamość jako "Starożytną".
Baba mieszkał i podróżował w towarzystwie kręgu bliskich uczniów, których nazywał jego 'mandali' (koło w sanskrycie), w skład którego wchodzili mężczyźni i kobiety. On razem ze swoim mandali zdecydowali się na życie w wielkiej prostocie. Od roku 1925 do końca swego życia, Baba zachowywał milczenie, komunikując się przy pomocy tabliczki z alfabetem lub gestamiPurdom, Charles B.: "The God-Man: The Life, Journeys & Work of Meher Baba with an Interpretation of His Silence & Spiritual Teaching", George Allen & Unwin, London, 1962. p. 52. Meher Baba spędzał dużo czasu w odosobnieniu, poszcząc, okresowo tylko podróżował lub brał udział w publicznych zgromadzeniach. Pracował charytatywnie, w tym z trędowatymi, biednymi, szalonymi i upojonymi doznaniami ascetycznymi (masta). Wygłosił wiele wykładów, które zostały zebrane przez jego zwolenników.
W 1931 odbył swą pierwszą z wielu wizyt na Zachód. Podczas tych podróży do jego mandali dołączyli ludzie Zachodu. W latach 40. razem z wybranymi członkami mandali, podróżował po Indiach incognito.