Przez dziewięć miesięcy pozostawał bez jedzenia i picia, aby przywrócić kontakt ze światem zewnętrznym używał kamienia, który nosił przy sobie, uderzając się nim w czoło. Baba wyjaśnił, że Hazrat Babajan była mistrzem doskonałym. Jej pocałunek obudził jego duchowe siły na tyle, że pozwolił mu osiągnąć stan urzeczywistnienia Boga w sobie.
Po okresie wspólnych medytacji, Babadżan doradziła mu poszukiwania innego mistrza duchowego. Spotkał na drodze Śirdi Sai Babę, ten spojrzał młodzieńcowi głęboko w oczy, po czym trzykrotnie nazwał go Parvardigarem. Wkrótce zaprowadził go do Upasni Maharadża, który na jego widok podniósł z ziemi kamień i rzucił, raniąc go w czoło. Po tym wydarzeniu Upasani zabrał go do siebie, karmiąc i opiekując się nim, aż Meher całkowicie wyszedł z transu. Według jego słów, mistrzowie pomogli mu zintegrować jego przeżycia duchowe z otaczającym światem, umożliwiając mu życie bez zmniejszania przeżycia urzeczywistnienia Boga. Merwan żył przez siedem lat w Sakori z Upasani Maharadżem, a potem zaczął przyciągać własnych uczniów i zwolenników.