Wówczas, jak myślał, zostanie rozwiązany problem żydowski.

W 1871 roku w Odessie doszło do pogromu (trwał przez cztery dni), który odmienił sytuację rosyjskich Żydów. Po tych wydarzeniach Pinsker doszedł do wniosku, że Żydzi nie mogą liczyć na rząd i Rosjan. Przez kolejnych siedem lat Pinsker wstrzymywał się od działalności publicznej. W 1878 roku władze zezwoliły na przywrócenie działalności żydowskich stowarzyszeń edukacyjnych, do których Pinsker dołączył. W okresie tym był on skłonny uwierzyć, że pogrom w Odessie był odosobnionym lokalnym incydentem, i dlatego zgodził się na wznowienie swojej wcześniejszej działalności. Jednak w 1881 roku w południowej części Rosji doszło do serii krwawych pogromów ludności żydowskiej. Jako pretekst władze carskie wykorzystały zamach Woli Ludu na cara Aleksandra II. W ramach odwetowych represji ustanowiono w 1882 roku tzw. prawa majowe, pozbawiające Żydów własności wiejskiej i zamykające ich w gettach. Prawa majowe zostały tak przygotowane, „aby jedna trzecia Żydów udała się na emigrację, jedna trzecia przyjęła chrzest, a jedna trzecia umarła z głodu”. Pod wpływem tych wydarzeń Pinsker całkowicie zmienił swoje poglądy. Od tego czasu nie wierzył już, iż humanizm i oświecenie pokonają antysemityzm. W marcu 1882 roku wyjechał do Zachodniej Europy.