Przełomowym momentem w jego karierze wojskowej był okres konfederacji tarnogrodzkiej. Po zawarciu traktatu zwolenników Augusta II z konfederatami w 1716, Ożarowski bardzo krótko działał u boku Sieniawskiego, po czym zajął się gospodarowaniem w swoich dobrach. We Wschowie 15 czerwca 1728 został mianowany podstolim wielkim koronnym a 20 maja 1729, po Jerzym Lubomirskim, został oboźnym wielkim koronnym. Począwszy od 1724 wielokrotnie posłował na sejmy a w 1725 był deputatem do Trybunału Głównego Koronnego. Był wybierany posłem raz krakowskiego innym razem z sandomierskiego. Poseł województwa sandomierskiego na sejm 1729 rokuTeka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. III, Poznań 1856, s. 302. i na sejm 1730 rokuTeka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 13. Poseł województwa krakowskiego na sejm 1732 rokuTeka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 152.. Poseł księstw oświęcimskiego i zatorskiego na sejm nadzwyczajny 1733 rokuTeka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 310.. Na sejmie nadzwyczajnym tzw. dwuniedzielnym w 1733 został wybrany marszałkiem, jednak w związku ze śmiercią króla i bezkrólewiem obrady przerwano.