thumb|350px|Zabytkowy egzemplarz eksploatowany na Alasce Koparka parowa – pierwowzór późniejszych koparek linowych, była pierwszą maszyną wykorzystywaną do kopania gruntu napędzaną silnikiem parowym.
Koparkę parową wynalazł William Otis, który otrzymał na swój wynalazek patent w 1836patent, który zachował się do dzisiejszych czasów (w niekompletnej formie – brak rysunków) pochodzi z 1839, i jest podawany w wielu źródłach. Zachowane dokumenty są odtworzeniem dokumentacji po pożarze Urzędu Patentowego USA..
Pierwsze maszyny nie posiadały obrotowego nadwozia. Były posadowione na podwoziu kolejowym, do którego montowano kocioł, silnik i pozostałe elementy napędu. Ramię wysięgnika jak również mechanizmy napędowe były montowane z przodu ramy, co ograniczało ruchy łyżki. Koparka poruszała się na szerokich metalowych kołach napędzanych przekładnią łańcuchową. Ze względu na masę maszyny zachodziła konieczność instalowania tymczasowego torowiska, po którym maszyna mogłaby się poruszać.
Koparki parowe stały się bardzo popularne w II poł. XIX wieku. Początkowo były wyposażone w cięgna łańcuchowe.