Diecezja supraska – diecezja unicka 1797–1809, powołana do życia w 1797 r. na terenie Prus Nowowschodnich. Powstała z oficjałatu generalnego dla unitów, powołanego dnia 6 października 1796 r. przez metropolitę unickiego Teodozego Rostockiego. Na mocy tego dokumentu opat klasztoru bazylianów w Supraślu ks. dr Teodozy Wisłocki stał się czasowym zwierzchnikiem wszystkich unitów w państwie pruskim.

Powodem erygowania diecezji supraskiej było odcięcie kordonem państwowym podlaskich unitów znajdujących się pod berłem pruskim od władz cerkiewnych podległych diecezji brzeskiej i metropolicie unickiemu, znajdujących się w Imperium Rosyjskim. W wyniku starań dyplomatycznych Fryderyka Wilhelma II, dnia 6 marca 1798 r. papież Pius VI, wydał w klasztorze kartuzów k. Florencji bullę "Suscieptum a nobis" erygującą za patentem króla pruskiego ze stycznia 1797 r. unicką diecezję supraską. Stolicą diecezji stała się miejscowość Supraśl, natomiast katedrą biskupią – główna cerkiew bazyliańskiego klasztoru Zwiastowania Bogurodzicy. Starając się o powołanie przez Stolicę Apostolską supraskiego biskupstwa władze pruskie chciały zapobiec ingerencji z zewnątrz Rosji, zwłaszcza mieszania się obcego państwa w sprawy religijne.