Wykazała wielką troskę o Akademię Zamojską, sprowadziła nową kadrę profesorską, przyczyniła się do ożywienia życia naukowego, w testamencie przekazała uczelni prywatny księgozbiór Zamoyskich, co uczyniło bibliotekę akademicką jedną z największych w kraju (ponad 3000 woluminów w 1675). Aktywnie wspierała teatr działający przy Akademii. Ufundowała srebrną puszkę na serce Jana Sobiepana Zamoyskiego, kolegiacie zamojskiej ofiarowała relikwiarz i albę koronacyjną syna. Wspierała fundacje kościołów i klasztorów w swoich dobrach, prowadziła działalność dobroczynną. Dedykowano jej prawie trzydzieści utworów literackich, mów, kazań i panegiryków. Pomogła przeprowadzić unieważnienie małżeństwa Anny ze Stanisławskich, pierwszej polskiej poetki. Współpracowała m.in. z Bazylim Rudomiczem czy Janem Michałem Linkiem.
Po elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego intensywnie pracowała nad stworzeniem stronnictwa królewskiego, po koronacji usunęła się do Zamościa, ale cały czas aktywnie mediowała na rzecz syna i pozyskiwała dla niego stronników.