Elam – starożytne państwo o strukturze federacyjnej, powstałe około 2400 roku p.n.e. na terenach obecnego południowo-zachodniego Iranu (ostan Chuzestan na granicy z Irakiem) oraz górskiej prowincji Lurestan, sięgającej aż do Buszehr nad Zatoką Perską. Najważniejszym ośrodkiem Elamu była Suza (odkryta w 1927), leżąca na wschodnim brzegu rzeki Karche (staroż. Choaspes).
Językiem urzędowym państwa był język elamicki, zapisywany trzema rodzajami pisma: pismem protoelamickim, i . Francuski archeolog i jego współpracownicy twierdzą, że jest to najstarszy znany czysto fonograficzny system pisma w dziejach ludzkości.
Historia Elamu O historii Elamu wiadomo niewiele. Pewne jest, iż państwo było bogate i silne, gdyż było obiektem licznych militarnych ekspedycji krajów sąsiednich. W dziejach Elamu wyróżnia się cztery okresy: staroelamicki – około 2500–1500 p.n.e., średnioelamicki – około 1500–1100 p.n.e., wieki ciemne – około 1100–750 p.n.e., neoelamicki – około 750–640 p.n.e.
Okres staroelamicki Lud elamicki pochodził prawdopodobnie z okolic dzisiejszego centralnego Iranu. Historycznie potwierdzony jest dość silny wpływ kultury sumeryjskiej, gdyż ludność Elamu przez wieki żyła w cieniu tego państwa, przyjmując od niego jego dorobek cywilizacyjny, np.