Friedrich Leopold Reichsfreiherr von Schrötter (ur. 1 lutego 1743, zm. 30 czerwca 1815 w Berlinie) – pruski oficer i minister.

Urodził się w majątku Wohnsdorf (współcześnie Kurortnoje) w Prusach Wschodnich między Frydlandem i Alemborkiem.

Ojciec: Friedrich Wilhelm (zm. 1790), matka: Helene Barbara z domu von der Gröben (zm. 1773), brat: Karl Wilhelm (1748–1819) – prezes Wyższego Sądu Krajowego Prus Wschodnich.

Najważniejsze daty 1756 – wstąpił do pułku dragonów Ludwiga von Schorlemmera, brał udział w wojnie siedmioletniej jako podporucznik. W czasie pokoju utrzymywał kontakt z uczonymi Królewca, m.in. z Immanuelem Kantem, Christianem Krausem, Ernstem Teodorem von Hippelem, Hamannem i George’em Scheffnerem. I.Kant, którego dobrze znał Schrötter, bywał w Wohnsdorfie jako gość. 1764 – został członkiem królewieckiej loży masońskiej „Pod Trzema Koronami” (niem. Zu den drei Kronen) 1776 – nominacja na stopień Stabskapitän (tymczasowy stopień pośredni pomiędzy porucznikiem i kapitanem) 1782–1786 – zaangażował się w grupę masońską Różokrzyżowców. 1787 – powołanie do Berlina przez Fryderyka Wilhelma II, awans na majora i asesora przy Naczelnej Radzie Wojennej (niem.Oberkriegskollegium). 1790 – po śmierci ojca, Schrötter zostaje właścicielem majątku Wohnsdorf. W tym samym roku nominacja na podpułkownika.