Tworzono je teraz według określonego klucza, łącząc po jednej trytii (obejmującej trzy demy) z trzech różnych stref (wybrzeże – paralia, miasto – asty, interior – mesogeion), na które Klejstenes podzielił Attykę. Trytia stanowiła zatem nie całość terytorialną, lecz zespół demów (łącznie było ich ok. 170) na ogół nie graniczących ze sobą. Dzięki temu, każda fyla była miniaturą całego państwa ateńskiego – stała się jednostką terytorialną leżącą nie na zwartym obszarze, lecz rozrzuconą w trzech różnych obszarach Attyki, grupującą ludzi o odmiennych interesach. Cztery dawne fyle eupatrydów istniały nadal, ale tylko dla oddawania czci przodkomN.G.L. Hammond: Dzieje Grecji. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1994, s. 240-241, ..
Nazwy fyli Nazwa każdej z fyl po reformie Klejstenesa wywodziła się od lokalnego herosa, który odtąd był czczony jako heros-założyciel. Cześć oddawano mu w każdej fyli w osobnym kulcie, z którym związane było oddzielne sanktuarium, święty gaj i kapłani. Posągi herosów-eponimów znajdowały się na Agorze ateńskiej. Nazwy fyl wybrała dla nich wyrocznia delficka. Były to: Erechteis, Ajgeis, Pandionis, Leontis, Akamantis, Ojneis, Kekropolis, Hippothontis, Ajantis, Antiochis. Ten podział przetrwał przez cały okres helleński. Pod koniec IV wieku p.n.e.