Chamar-Daban, Chamar DabanWielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2001, t. 5, s. 318, t. 1–30, t. 5 (ros. Хамар-дабан; z bur. hамар, hamar – orzech, дабаан, dabaan – grzbiet) – pasmo górskie w Rosji, należące do bajkalidów, ciągnące się w jej azjatyckiej części, na południowo-wschodnim brzegu Bajkału (głównie Buriacja, na północ od granicy z Mongolią) o długości ok. 420 km i szerokości 65 km. Na zachodzie góry graniczą z doliną Irkutu, a na wschodzie z dolnym biegiem Selengi. Średnia wysokość szczytów waha się pomiędzy 1500 a 1800 m n.p.m. Wysokość masywów zlokalizowanych w okolicy Bajkału sięga ponad 2000 m n.p.m. – najwyższy szczyt to Subutuj znany również jako Utulikskaja Podkowa o wysokości około 2394–2396 m n.p.m. Jedną z wyższych gór Chamar-Damanu jest również Szczyt Czerskiego (2090 m n.p.m.).
Pasmo zbudowane jest głównie z takich skał jak łupki krystaliczne, bazalty z intruzjami granitoidów, gnejsy oraz wapienie. Badania geologiczne tych gór w połowie lat 90. XIX w. prowadził geolog i geograf Leonard Jaczewski, który założył tam wówczas pierwszą stację naukową.