Z powodu choroby króla koronację przełożono. Elgar napisał odrębną pieśń, którą w czerwcu 1902 roku zaśpiewała po raz pierwszy Clara Butt, uznana brytyjska kontralcistka. Wzięto tylko pierwszą z siedmiu końcowych strof Ody i wpleciono w cztery pierwsze wersy drugiej zwrotki Kraju nadziei. Ta druga zwrotka jest obecnie najczęściej śpiewanym fragmentem utworu, podczas gdy pierwsza i ostatnia strofa popadają w zapomnienie.
Pieśń a Imperium Wzmianka w tekście pieśni o poszerzaniu granic Imperium brytyjskiego zdaje się odnosić do drugiej wojny burskiej, wygranej przez Brytyjczyków niedługo przed napisaniem utworu. W jej wyniku Zjednoczone Królestwo powiększyło znacznie swoje zdobycze terytorialne, bogate w znaczne złoża minerałów.
Wydarzeniem współczesnym powstawaniu utworu była publikacja testamentu brytyjskiego polityka imperialnego, Cecila Rhodesa, który zapisał potomnym swój pokaźny majątek w konkretnym celu pobudzania „poszerzania władzy brytyjskiej na całym świecie” i przedstawił dokładny spis terytoriów, które chciał widzieć opanowanie i skolonizowane przez Brytyjczyków.
Tekst utworu Wersja oryginalna