W większości przypadków w XX wieku zostawał nim wtedy lider większości. Np: Lider większości Henry T. Rainey po ustąpieniu spikera Johna Nance'a Garnera, kiedy ten został wybrany wiceprezydentem Lider większości John W. McCormack po śmierci spikera Sama Rayburna Lider większości Carl Albert po odejściu na emeryturę McCormacka Lider większości Tom Foley po rezygnacji z mandatu w trakcie kadencji spikera Jima Wrighta.

Nie zawsze jednak tak się działo, nawet jeżeli partia utrzymywała większość. Po rezygnacji z ponownego objęcia miejsca w Izbie przez spikera Newta Gingricha, który postanowił odejść wobec rosnącej niepopularności i złych wyników partii, o które go obwiniano, naturalnym kandydatem mógł wydawać się lider większości Dick Armey, albo, następni w kolejce, whip Tom DeLay czy przewodniczący komisji ustawodawczej, wymieniany najczęściej w tym kontekście, Bob Livingston. Jednakże wybór padł na stosunkowo mało znanego i wpływowego Dennisa Hasterta z Illinois, który był zastępcą whipa. Wybór ten uzasadniano tym, iż Armey, DeLay i Livingstone zbyt kojarzyli się z bliską współpracą z niepopularnym Gingrichem.