Schemat budowy egzyny może być charakterystyczny dla określonego gatunku i jest brany pod uwagę przy dokonywaniu podziałów taksonomicznych, co stało się możliwe dzięki użyciu mikroskopu elektronowego. Wysoka odporność egzyny na czynniki środowiskowe umożliwia identyfikację gatunków na podstawie pyłku zachowanego w osadach geologicznych nawet po tysiącach lat.
Rzeźba powierzchni Ze względu na rzeźbę (skulpturę) wyróżnia się kilkanaście typów morfologicznych powierzchni egzyny: rzeźba bez elementów sterczących: powierzchnia gładka (ang. psilate) powierzchnia drobnodziurkowana (ang. punctate) powierzchnia jamkowata (ang. foveolate) powierzchnia rowkowana (ang. fossulate) rzeźba z elementami sterczącymi: powierzchnia ziarnista (ang. granulate) powierzchnia szorstka (ang. scabrate) powierzchnia buławkowata (ang. gemmate) powierzchnia maczużkowata (ang. clavate) powierzchnia brodawkowata (ang. verrucate) powierzchnia pałeczkowata (ang. baculate) powierzchnia kolczasta (ang. echinate) powierzchnia ciernista (ang. spinose) powierzchnia zmarszczkowata (ang. rugulate) powierzchnia prążkowana (ang. striate) powierzchnia pasmowata (ang. cicatricose) powierzchnia siatkowata (ang. reticulate) powierzchnia alweolarna (ang. alveolate)
Przypisy
Kategoria:Anatomia roślin Kategoria:Paleontologia