mieszkańcy Paryża, czyli głównie mieszczanie dążący do zwiększenia swoich praw, wprowadzili go jako deputowanego do Legislatywy.

Brissot, wraz z przyjaciółmi podzielającymi jego poglądy, przynależeli do klubu Żyrondystów. Domagali się oni reakcji na spiskującą poza krajem arystokrację francuską oraz nałożenia większej kontroli na króla, który realnie nie popierał konstytucji. Brissot był zwolennikiem wojny z monarchiami europejskimi, która miałaby szerzyć demokracje i zmusić króla do jasnego określenia swej pozycji. W 1792 r. wybuchła wojna z Austrią, w której inicjacji sam Jean Pierre Brissot miał duży udział, niestety wojna skończyła się klęską, również za sprawą nieudolnego prowadzenia jej przez ministrów z żyrondy.

10 sierpnia 1792 r. podburzony przez jakobinów lud paryski ruszył na Wersal, co doprowadziło do obalenia monarchii i zwołania nowego zgromadzenia – Konwentu Narodowego. Brissot na posła kandydował spoza okręgu paryskiego, ponieważ jego polityka wspierała głównie francuską prowincję. W czasie Konwentu Narodowego zmienił się układ sił, żyronda ze skrajnej lewicy stała się prawicą, przeciw nim występowali Jakobini, zwani od tego czasu góralami. Pierwotnie Żyrondyści mieli przewagę nad góralami, jednak z czasem przewaga topniała na rzecz tych drugich.