– okres w historii Japonii przypadający na lata 1336–1573.
Okres ten rozpoczyna się za czasów panowania cesarza Go-Daigo. Jego nazwa pochodzi od dzielnicy Muromachi w Kioto, w której rezydencję mieli przedstawiciele rodu Ashikaga. Członkowie tego rodu pełnili w tym czasie funkcję sioguna. Sprawowali oni władzę w imieniu cesarza Japonii, w praktyce jednak to do sioguna należała pełnia władzy. Powstał w ten sposób scentralizowany aparat administracji państwowej.
Wojna ery Genkō i restauracja władzy cesarskiej W 1331 roku cesarz Go-Daigo (1288–1339) wszczął nieudolnie bunt przeciwko wojskowym rządom regentów (shikken) sioguna, sprawowanym przez ród Hōjō, który posiadał faktyczną władzę w latach 1204–1333, w okresie Kamakura. Cesarz został pokonany, wzięty do niewoli i zesłany na wyspę Nishi-no-shima w archipelagu Oki na Morzu Japońskim. Udało mu się jednak stamtąd uciec w 1332 roku i zorganizować powstanie z udziałem wojskowych przywódców wrogo nastawionych do rodu Hōjō. Jednym z popleczników cesarza był Takauji Ashikaga, który zajął Kioto, drugim – Yoshisada Nitta, który zniszczył Kamakurę i wymordował rodzinę Hōjō (część z nich popełniła samobójstwo).