Omawiając film po latach, Marcin Maron uważał, że „Pasja miała być próbą rzetelnego zbadania postaw i wartości romantycznych (pojmowanie wolności, czyn niepodległościowy, stosunek jednostka – społeczeństwo), mówiącą o prawdziwej historii, ale zmuszającą do krytycznego myślenia”.
Na potrzeby dramaturgii filmu i rozważań historiozoficznych Różewicz i Kijowski umieścili w Pasji fikcyjne sceny spotkania Edwarda Dembowskiego najpierw z Jakubem Szelą, następnie zaś – formalnym dyktatorem powstania krakowskiego, Janem Tyssowskim. Zwłaszcza konfrontacja Dembowskiego z Tyssowskim miała służyć podkreśleniu konfliktu między postawą wolnościową a zachowawczą. Różewicz umieścił również w Pasji retrospektywne sceny osobiste z udziałem Dembowskiego: chorobę psychiczną żony, wspomnienia ojca oraz wydarzenia z powstania listopadowego, które Dembowski zapamiętał z dzieciństwa. Różewicz zamierzał pozostawić widzom swobodę oceny postaci Dembowskiego. Sam mówił: „ani za, ani przeciw, ja jestem z Dembowskim”.
Istotną część Pasji stanowiło odniesienie do rabacji galicyjskiej, która zdaniem Różewicza „zadała powstaniu okrutny cios”. Różewicz interpretował powstanie krakowskie jako arenę bratobójczej walki polskiej szlachty i chłopów, w której: