W 1508 miejscowość leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego w parafii Rogoźno.
Pierwszy zachowany zapis z 1280 mówi o tym, że książę wielkopolski oraz późniejszy król Polski Przemysł II, lokując miasto Rogoźno na prawie magdeburskim, nadał mu m. in. miejsce zwane Międzylesie. Miejscowość była więc własnością miasta królewskiego jakim było dawniej Rogoźno.
W latach 1418-1429 odnotowany został Mikołaj Gambolis lub Gembolis dzierżawca Międzylesia. W 1418 Mikołaj jego sługa (łac. „familiaris”) wspomniany został jako świadek w sprawie sądowej. W 1429 odnotowany został ponownie jako świadek wspomniany w przywileju wystawionym dla sołtysa w Owczych Głowach (obecnie Owczegłowy) .
W 1427 król polski Władysław II Jagiełło zezwolił miastu Rogoźno lokować wieś Międzylesie na prawie niemieckim zwanym magdeburskim wyznaczając teren lokacji. Według dokumentu król uznał czas wolnizny nadany przez miasto osadnikom w Międzylesiu, a potem mieli oni płacić królowi (czyli tenutariuszowi rogozińskiemu) czynsz w wysokości 8 ćwiertni owsa, a także dziesięcinę według zwyczaju panującego w Rogoźnie. W razie pożaru zamku w Rogoźnie mieszkańcy Międzylesia mieli zwozić drewno na naprawę lub odbudowę zamku.