Stary okręt był sterowany z pokładów niszczycieli „Hovey” i „Talbot”.
Przez następne 9 lat były pancernik pełnił ważną dla floty rolę ruchomego celu, zwiększając realizm szkoleń lotników morskich w atakach nurkowych, torpedowych i bombardowań z wysokiego pułapu. Znacznie pomógł w rozwoju taktyk ataku w tych dziedzinach. W jednym przypadku pełnił także rolę transportowca wojska: załadował 223 oficerów i żołnierzy z Fleet Marine Force w Sand Island na Midway i przeprowadził z nimi operacje amfibijną w Hilo Bay na Hawajach. Działo się to w ramach manewrów Fleet Problem XVI wczesnym latem 1936. Następnie przetransportował z Hawajów do San Diego marines, których wysadził 12 czerwca 1936.
W tym samym miesiącu na okręcie, który nadal pełnił rolę okrętu-celu, zdecydowano się otworzyć dla floty szkołę karabinów maszynowych. Stary drednot otrzymał instruktorów w sierpniu 1936, a pierwsi studenci pochodzili z kompanii okrętowych krążowników „Raleigh”, „Concord”, „Omaha”, „Memphis”, „Milwaukee” i lotniskowca „Ranger”. Zameldowali się oni 20 września. W trakcie roku artyleryjskiego 1936-1937 „Utah” został wyposażony w nową armatę przeciwlotniczą, poczwórnie sprzężoną kal. 1,1 cala. Miała być przetestowana i przeanalizowana przez szkołę.