Oksfordzka szkoła języka potocznego – jeden z nurtów filozofii analitycznej z centralnego okresu jej istnienia (obok pozytywizmu logicznego i filozofii Wittgensteina)Tadeusz Szubka, Filozofia analityczna. Koncepcje, metody, ograniczenia,WUwr, 2008, s.86..
Powstała w połowie XX wieku w Uniwersytecie Oksfordzkim. Głównymi jej przedstawicielami byli: John Langshaw Austin, Gilbert Ryle, Peter Frederick Strawson, Herbert Hart, czy Paul Grice. Filozofia języka potocznego zdobyła sobie wielką popularność w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku, stając się znaczącą formacją w filozofii światowej tego okresu, głównie anglosaskiej. Współistniała z filozofią języka potocznego Ludwiga Wittgensteina.
Programowym sposobem działania szkoły była analiza użycia wyrażeń, która miała uwolnić dyskusję od błędnych doktryn filozoficznych, i umożliwić lepsze sformułowanie zagadnień, a nawet wskazywać właściwe ich rozwiązanieAndrzej Nowaczyk, Filozofia analityczna. Z dziejów filozofii współczesnej, PWN, 2008, s.69..