Ikar – opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza. Po raz pierwszy ukazało się w 1954 roku, w zbiorze Opowiadania: 1918–1953. Treść Narrator opowiadania wspomina zdarzenie, którego był świadkiem w Warszawie w czasie okupacji niemieckiej. Młody chłopak, którego autor w myślach nazwał Michaś, czytając książkę omal nie wpadł pod karetkę gestapo – niemieckiej policji politycznej. Gestapowcy potraktowali go jak przestępcę i wciągnęli do wozu. Najprawdopodobniej już nie wrócił do domu. To drobne i pospolite w czasie okupacji zdarzenie nie zostało zauważone przez nikogo z przechodniów. Wszyscy ludzie byli bowiem zajęci swoimi sprawami.
Sytuacja ta staje się dla narratora pretekstem do zbudowania syntetycznej przypowieści o losie ludzkim. Zdarzenie to narrator skojarzył z treścią obrazu holenderskiego malarza Pietera Bruegla pt. Pejzaż z upadkiem Ikara, na którym mityczny Ikar, który chciał polecieć do słońca, ginie, upadłszy do morza, i nie zostaje zauważony ani przez marynarzy płynących statkiem, ani przez chłopa orzącego pole, ani przez pastucha, ani przez wędkarza. Narrator dochodzi do wniosku, że nawet największe ludzkie dramaty mogą rozgrywać się w sposób niezauważalny dla innych.