Celem tego przelotu jest nie tylko zabezpieczenie odpadnięcia, ale również zapewnienie właściwej ochrony asekurującego partnera przed przyjęciem udaru skierowanego w dół, który byłby niebezpieczny z uwagi na sposób działania niektórych przyrządów asekuracyjnych, a także wiązałby się z niekorzystnym rozkładem sił działających na ciało (w szczególności kręgosłup) asekurującego.
Przykład Gdy wspinacz wejdzie na wysokość 10 m, zakładając ostatni przelot 2 metry poniżej miejsca odpadnięcia, po czym odpadnie przelatując 4 metry, da to następujący współczynnik odpadnięcia:
W związku z rozciągnięciem liny, a także szarpnięciem działającym na partnera i podrzucającym go ku górze, wyhamowany lot zakończy się odpowiednio niżej niż 2 metry pod przelotem. Długość lotu może zostać dodatkowo zwiększona przez stosowanie dynamicznej asekuracji – wydanie z przyrządu asekuracyjnego dodatkowego odcinka liny, ewentualnie, wykonanie przez asekurującego podskoku. Działania te są pożądane gdy wspinaczowi nie grozi niebezpieczeństwo uderzenia o ziemię lub inną przeszkodę (np. półkę skalną) i mogą mieć na celu zarówno zmniejszenie udaru działającego na wspinaczy, jak i ochronę przelotów przed wypadnięciem podczas wspinania z asekuracją własną.
Bibliografia
Kategoria:Wspinaczka