W koncepcji Oscara Lewisa długotrwałe ubóstwo ma nadbudowę kulturową – nędza ma odrębną strukturę i zasady funkcjonowania, w tym sensie tworzy subkulturę. „Kultura ubóstwa” jest charakterystyczna dla grupy najuboższej w społeczeństwie. Bieda jest dziedziczna. Na poziomie rodziny brak jest dzieciństwa jako etapu chronionego. Powszechną formą związków są konkubinaty lub związki matriarchalne. Na poziomie psychologicznym wiąże się ona z poczuciem zepchnięcia na margines, bezradnością, uzależnieniem, widzeniem siebie jako kogoś gorszego od innych.
Anthony Giddens stwierdza, że o ile początkowo pojęcie podklasy społecznej było klarowne, to w wyniku wciągnięcia jej istnienia jako argumentu w krytyce państwa opiekuńczego rozwodniło się i uległo upolitycznieniu.
Przypisy
Bibliografia Zygmunt Bauman, Zbędni, niechciani, odtrąceni – o biednych w zamożnym świecie, "Kultura i Społeczeństwo" 2: s. 3–18, 1998. Henryk Domański, Polska underclass?, "Wiadomości Kulturalne" 7:9, 1998. John Kenneth Galbraith, Istota masowego ubóstwa, Warszawa 1987. Arkadiusz Karwacki, Dominik Antonowicz, Underclass i kultura biedy w środowiskach popegieerowskich w kontekście sporów teoretycznych i interpretacyjnych, „Studia Socjologiczne” 2003, nr 3 (170).
Kategoria:Makrosocjologia Kategoria:Wykluczenie społeczne