Augustus Frederick FitzGerald (ur. 21 sierpnia 1791, zm. 10 października 1874) – brytyjski arystokrata irlandzkiego pochodzenia, syn Williama FitzGeralda, 2. księcia Leinster i Emilii St. George, córki 1. barona St. George.
Tytuł książęcy odziedziczył po śmierci swojego ojca w 1804 r. Od tamtej pory miał prawo do zasiadania w Izbie Lordów. W latach 1811–1812 odbył podróż po Europie. W 1819 r. został Custos Rotulorum hrabstwa Kildare, a w 1831 r. Lordem Namiestnikiem tego hrabstwa. Był również członkiem Tajnej Rady. Aktywnie zajmował się sprawami Kildare – edukacją, kwestią katolików, czy administracją lokalną. Na forum Izby Lordów domagał się rozszerzenia na Irlandię praw dla ubogich. Związany z wigami (później Partią Liberalną) sprzeciwiał się projektom torysów ochrony pozycji protestantów w Irlandii.
Zenit kariery księcia przypadł na lata 1846–1849, kiedy to został przywódcą irlandzkich wigów oraz otrzymał urząd Lorda Sprawiedliwości. Przewodniczył również Królewskiemu Stowarzyszeniu Na Rzecz Usprawnienia Rolnictwa w Irlandii. Był również zaangażowany w działalność Dublińskiego Komitetu Pomocy Socjalnej, czy też Komitetu Nawigacyjnego. Książę Leinster był również doradcą rządów liberalnych (jak np. lorda Russella) ds. irlandzkich. W 1848 r. odmówił przyjęcia Orderu Podwiązki.