Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił na wydział prawa nowo powstałego Katolickiego Uniwersytetu Lubelski, jednak pod koniec 1919 przeniósł się do Poznania, gdzie podjął studia na Wydziale Ekonomiczno-Politycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Podczas studiów udzielał się w rozmaitych organizacjach młodzieżowych, był m.in. wiceprezesem Związku Młodzieży Niepodległościowej. Tytuł magistra uzyskał w 1921 roku. Przez krótki okres pracował jako redaktor w „Przeglądzie Porannym”, jednak wkrótce przeniósł się do Warszawy, gdzie przez rok kontynuował studia w warszawskim Instytucie Pedagogicznym. Jego praca dyplomowa Żywa szkoła postulowała wprowadzenie liceum ogólnokształcącego na wzór ówczesnych pięcioletnich gimnazjów. Uzupełnioną pracę wydało w 1927 wydawnictwo Gebethner i Wolff.

W latach 1924–1925 kierował Seminarium Nauczycielskim w Mławie, następnie w latach 1925-1927 – analogiczną placówką w Wymyślinie. Jego uczniami w tym okresie byli m.in. Józef Leszczyński, Piotr Józef Gołaszewski i Zbigniew Becker.

Jego pierwszą żoną była Ewa Szelburg-Zarembina (podówczas: Ewa Szelburg-Ostrowska), którą poślubił w czerwcu 1921.