Wyuczona bezradność – w pracy socjalnej termin oznaczający stan wyuczony, wytworzony przez narażenie na szkodliwe, nieprzyjemne sytuacje, w których nie ma możliwości ucieczki lub których nie da się uniknąćWatson, J.S. (1971). COGNITIVE-PERCEPTUAL DEVELOPMENT IN INFANCY: SETTING FOR THE SEVENTIES. Merrill-Palmer Quarterly of Behavior and Development, 17(2), 139–152. http://www.jstor.org/stable/23083600. Dotyczy najczęściej osób zmarginalizowanych, długofalowo korzystających ze wsparcia ośrodków pomocy społecznej, w tym długotrwale bezrobotnych, dotkniętych ubóstwem, bezdomnych lub niepełnosprawnych. Z drugiej strony coraz częściej wskazuje się, że społeczeństwa cywilizacji wysoce rozwiniętych technologicznie są dotknięte tą przypadłością.

W psychologii termin ten oznacza utrwalenie przekonań o braku związku przyczynowo-skutkowego między własnym działaniem (reakcją) a jego konsekwencjami (wzmocnieniem).

Termin został rozpropagowany w psychologii przez Martina Seligmana w latach 70. XX w.Seligman, 1975, zaś badania nad tym zjawiskiem rozpoczął Curt Paul Richter pod koniec lat 50. XX wieku.