204..

Wyuczona bezradność w ujęciu socjologicznym Bezradnością można „zarazić się” od innych osób ze swojego najbliższego otoczenia lub grupy odniesienia. W związku z tym wyuczona bezradność nabiera również charakteru socjologicznego.

W ujęciu socjologicznym wyuczona bezradność jest także wyuczonym sposobem na przetrwanie w społeczeństwie. Najczęściej odnosi się do warstw upośledzonych, jest charakterystyczna dla podklasy społecznej. Polega on na utwierdzaniu siebie i państwa w przekonaniu, że w wyniku nierówności szans lub z innej istotnej przyczyny jednostka nie może samodzielnie sobie radzić (np. na rynku pracy), a więc potrzebuje opieki państwa (m.in. przez pomoc socjalną).

Według niektórych socjologów (np. prof. Marka Szczepańskiego) zjawisko wyuczonej bezradności pociągnęło za sobą deprywację mieszkańców gett biedy i zrodzenie „prawników i profesorów biedy” – czyli ludzi, którzy do perfekcji opanowali umiejętność korzystania z możliwości oferowanych wykluczonym przez różne organizacje pomocy społecznejhttp://www.socjologiarozwoju.us.edu.pl/documents/utils.php?action=download&filename=Miedzy%20lekiem%20a%20podziwem.doc.E.