Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera – teatr w Warszawie założony w 1944, znajdujący się przy ulicy Jana Zamoyskiego 20, na warszawskim Kamionku w dzielnicy Praga-Południe.

Historia Przed II wojną światową u zbiegu alei Zielenieckiej i ul. Jana Zamoyskiego znajdowało się Kino Bomba, działające od 1920. W międzywojniu przemianowane zostało na Kino Popularne. Działalność teatralna została zapoczątkowana w 1944, z inicjatywy Jana Mrozińskiego. Instytucja otrzymała wtedy nazwę Teatr Popularny. 10 lutego 1945 odbył się tam pierwszy spektakl – Moralność pani Dulskiej. We wrześniu 1945 miejsce przemianowano na Teatr Powszechny.

Do końca lat czterdziestych Powszechny był główną siedzibą warszawskich Miejskich Teatrów Dramatycznych. W tym czasie jego dyrektorami byli: Jan Mroziński, Eugeniusz Poreda, Józef Maśliński, Czesław Szpakowicz, a także Andrzej Krasicki. Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych teatr przeszedł przebudowę, by w lipcu 1950 ruszyć ponownie, tym razem pod kierownictwem Karola Borowskiego. W połowie lat pięćdziesiątych na krótko dyrekcję objął Henryk Szletyński, a po nim, w sezonie 1956/1957, Tadeusz Kaźmierski. Wraz z Kaźmierskim pojawiła się w Powszechnym na stanowisku kierownika artystycznego Irena Babel.